Umut Çanak

Düşünceler

Ölmek Var, Gömmek Yok

26 Aralık 2017 - 00:03

Umut Çanak

2 dk.

Bir boşluk içerisinde ruhum.
Çırpındıkça batmaya devam ediyor karanlığın en dibine.
Mutluluktan o kadar uzağım ki depresyon çığlıkları patlatıyor kulak zarlarımı.
Yıkılıp üzerime düşüyor duvarlar, öylece ölmeyi bekliyorum kâbuslarımda.
Yeni olan her bir günü, diğer günler gibi yaşamaktan nefret ediyorum.
Eriyip gidiyor yüzümdeki tebessüm, mutlu olsam bile anlaşılmıyor.
Yaşayacağım olaylar karşısında nasıl tepki vereceğimi bile bilmiyorum.
Günlüğüme bakıyorum, hayallerimi ve gerçekleştirmek istediklerimi okuyorum.
Bunların gerçekleşemeyeceği endişesiyle çaresiz bir şekilde ağlamaya başlıyorum.
Karanlık eşlik ediyor yalnızlığıma, renklerden uzaklaşıyorum.
Renklerine uyum sağlayamıyorum insanların.
Siyahtan başka hiçbir rengi kendime yakıştırmıyorum.
Yeni biriyle tanıştığımda bana ne zaman kazık atacak diye düşünüyorum.
Beni ve hayatımı renklendireceğini söyleyen kadınlara bir şans veriyorum.
Griye yaklaşırken kazık ve aldatmalardan sonra yeniden karanlığa bürünüyorum.
Sinirleniyorum, kendileri gibi olmadıkları için onların yerine ben utanıyorum.
Gölgem gibi peşimden geliyor tüm olumsuzluklar, kurtulamıyorum.
Kafamı dağıtmak için hiç bilmediğim yerlere yolculuklar yapıyorum.
Karanlık çöktüğünde yeniden uyanıyorum, kendimi daha güçlü hissediyorum.
Daha önce hiç içmediğim alkolleri deniyorum, sarhoş olunca unutuyorum.
İçtikçe uzaklaşıyor ruhum yeryüzünden, bunu bildikçe daha çok içiyorum.
Yepyeni bir dünyaya yelken açıyorum, mutluluğu başka gezegenlerde arıyorum.

gece dergi karanlık depresyon umut çanak mikrooplazma bunalım siyahbeyaz

Yorumlar

Yorum yazabilmek için yapmalısın.