Mustafa İnce

Şiir

Neden Ellerimiz Buluşmuyor

Kütüphane Eseri

16 Ekim 2016 - 23:53

Mustafa İnce

1 dk.

Hayatın yaşamaya değdiği bir yerden geliyorum,
Islanmanın meşru bir eylem olduğu şehirden.
Mahalle karakollarından hüzün topluyorum,
Ki bu beni biraz olsun insan yapan tek eylem.

Arada sırada, seninle olduğumuz zamanlar geliyor aklıma.
Sevmenin gerçekten var olduğu günlerdeki yaz akşamları,
Sevmek, başlı başına yücelten tek eylemdir.
Seni düşününce, ölüm uykusundan uyanıyorum,
Bir yaşamaktır, gelip çörekleniyor içime.
Sevince suyun altında nefes alabiliyorum,
Yoksa her gün tekrar tekrar boğulabilirim.

Neden ellerimiz buluşmuyor, yoksa ıslanmaktan mı?
Neden sonbaharı sevmiyoruz, hüznün ağırlığından mı?
Yaşamak, neden bu kadar zor geliyor bize?
Neden hiç çalınmamış bir plak kadar yalnızız?
Neden seni sevdiğim kadar sevmiyorsun beni?
Yoksa hiç anlaşılmayan bir şair olduğum için mi?

Gerçeği yüzümüze vuran acı kadar, ölümdür.
Hüzün geceyle gelen, geçit vermeyen bir fırtınaya benzer.
Kalbin en sert yamaçların bulunduğu bir dağın zirvesinde,
Çalınmak için beklerken, ben daha yola çıkmamış bir yolcuyum,
Sevmekten vazgeçilen bu çağda, aşk diye bir şey yoktur.
Aşk sahip olma hırsıyla körelmiş, bir neolitik çağ duygusudur.
Hoşça kal, çünkü biz aynı devrin insanları değiliz.

 

kalp aşk sevmek sonbahar şair hayat sevgi yalnızlık edebiyat sanat ölüm insan ellerimiz neden buluşmuyor

Yorumlar

Yorum yazabilmek için yapmalısın.