Merve Çetin

Düşünceler

Anlatmıyor Sayılmam

19 Eylül 2021 - 19:23

Merve Çetin

2 dk.

Sorma, konuşamıyorum. Dökemiyorum içimin karanlığını kimseye. Paylaşmak, hiç bu kadar yük olmamıştı bedenime. Yalnızlığın yoksul bilinci, hiç bu kadar sarsmamıştı aksi ruhumu.

Deliriyor muyum yoksa?

Sabahları yatağın sol tarafından kalkıp kendime bakınca yorgun, ümitsiz gözlerimin feriyle karşılaşıyorum.

Deliriyor muyum yoksa?

Sormuyor değilim kendime. Anlatmıyor sayılmam. Ama kelimelerim tükenmiş benim. Sahiciliğimin pası tutmuş.

Temizlendiğinde bedenim, gözeneklerimden sızıyor pisliği düşüncelerimin. Tertemiz ferah bir beden inerken banyonun yüksek döşemesinden, kapkara bir ruh tutunuyor geleceğime.

Gelecek… Ne belirsiz ne uçsuz geliyor kulağıma! Heyecanı yok bilmemenin;

Acısı var, korkusu var, şüphesi var.

Var oğlu var hatalarım, kendime şefkatimin önüne bariyer koyuyor. Atlayamıyor, kurtulamıyorum. Denemedim mi? Denedim elbet.

Ama sormuyor değilim kendime, dönüp bakınca düne.

Deliriyor muyum?

Eskisi gibi gülmüyorum ben. Heyecanın ilik kadarı kalmamış kalpte.

Yazamıyorum da eskisi gibi. İnsanlara duyuramıyormuş gibi sesini, kağıtlara da küsüyor dilim. İçimdeki karanlığın tasviriyle kelimelerine kavuşacak oysa kağıtlar… Zahmet etmiyorum.

Deliriyor muyum?

Hep deli değil  miydim? Ne zaman olağan bir anlatışım oldu ki kendimi başkalarına? Ne zaman herkes gibiydim ki?

Ya herkes delirdiyse?

Ya zenginlik düşünmekten geçiyorsa?

Ya yoksul ve delirmiş olan insanlar da zengin olan bensem?

Tek başına koşuyorsam uçurumuna kaderimin?

O zaman, buraya ait değilim ben. Dinozor ruhumun nesli tükenmiş gibi. Eline bulaşınca yenisi yaşantıların, yok oluyor ruhum.

Bir çocuk sevincinde yeşerip tutsak bir bedenin kollarında çürüyor. Ne oluyor bana?

Deliriyor muyum? Kayıp mı oluyor ışığı hayallerimin?

Hayal etmeye korkar oldum. Yemek yapmaya, adım atmaya, konuşmaya korkar oldum.

Yaşamaya dair hiçbir şey sahici gelmiyor kendim kadar. Ben bu yanılsamalarda, bu aldanışlarda yok olmaya yüz tutmuş muyum?

Ya çekip gidersem ve kimse haberdar olmazsa yaşamışlığımdan?

Ya ağlar da bir köşede, paçama sürtünen bir kedi bulamazsam sokaklarda?

Ya çıktığım yolların bir gün ışığı, gecesinde bir dolunayı yoksa?

Sımsıcak yüreğim soğuk bir suda boğuluyor. Canımın her bir tanesi çırpınıyor.

Yalvarıyor gibiyim kendime. Bırakmalarını söylüyor gibi, tutunmayı istemiyorum sevdiklerime.

Başımı kaldırıp göz göze gelsem insanlarla, dillerinin kalplerine olan uzaklığını görüyorum.

Oysa çocukken sarardım, baharını sevmenin.

Gülüşünü insanların...

Tebessümünde şüphe bilmezdim dudakların.

Bilmiyor muyum?

Çamura bulanmasa bağlarım

Yine severdim baharları.

ruhum konuşmak