Elif Maden

Şiir

Dünya Döner

12 Aralık 2020 - 20:00

Elif Maden

1 dk.

Dünya döner
Ben ağaçta bir yaprak,
Savrulurum.
Küçültmez de bu beni
Yaradılışımda var savrulmak.
Savruldum diye yapraklığımdan bir şey kaybetmem.
Kaybetmem elbet.
Dünya döner
Ben soğuk kaldırımlarda martı.
Uçacağım belli,
Lakin yürürüm kanatlarıma meydan okurcasına.
Umurunda olmaz kanatlarımın.
Bilir ki, eninde sonunda onlara muhtacım.
Ayaklarım yetmez gökyüzüne,
Soğuk kaldırımları tutup başka düşlere atarım.
Kurtulurum elbet.
Dünya döner
Ben kadehleri doldururum.
Ayrılık sofralarına bırakırım doldurduğum kadehleri
Gözlerimde kin, dilimde küfür, damağımda ekşi.
Neyden kaçıyorsam, tutup yakasına yapışırım.
Belki o zaman kelimelerden hıncımı alırım.
İsyan etmek içimde saklı bir türkü,
Bağıra çağıra söylerim utanmadan.
Kendi kurduğum saltanatı kendim yıkarım.
Yıkarım elbet.
Dünya döner
Dönükçe salınırım.
Elime aldığım fotoğrafını,
Göğsüme bastırırım.
İsyanı türkü edip tutturuyorum dilime,
Sonra kalkıp sarılasım geliyor bir resme.
Varlığını tutup ateşe atıyorum,
Bir resme yeniliyorum işte.
Kudretli öfkesini ensemde hissediyorum, geçmişteki kadının.
Ona ihanet etmişim gibi soluyor.
Öldürecek değil ya beni,
Sarılırım elbet.
Dünya döner,
Ben kadehleri doldururum.
Dünya durur.
Ben seni unuturum,
Unuturum elbet.

aşk şiir edebiyat sevda elif maden dünya döner edebiyat ve insan

Yorumlar

Yorum yazabilmek için yapmalısın.