Dünya Pamuk

Şiir

İskemle

28 Mart 2021 - 19:23

Dünya Pamuk

1 dk.

Bir iskemle çekip yüzümü asıyorum güneşe,
Üstümde kısa kibriti çekmişliğin verdiği o his,
Biraz nobran, biraz huysuz, biraz kırgın...
Sarısından taşıyor alışamamışlığım,
Küle benzeyen suratımı ısıtıyorum şimdi,
Şimdi sırtımdaki yükü göğsüme yüklemene ne hacet?
Ah ceviz ağacım!
Kavaklarım, söğütlerim ve değirmende öğütülemeyen dertlerim;
Kaç kuruşa satmalı sizi?
Kaç kuruş eder hayallerim?
Verandaya vuran rüzgardan esinlenip sıvazlıyorum ellerimi,
Başı önde nice günahların bedelini asıyorum sessizliğime,
Çıplak düşlerin sarındığı kaçamak oyunların en derininde;
Kendimi hiç olmamış kadar özgür hissediyorum.

Bir iskemle üstünde başa sarıyorum kendimi,
Biraz ötede ay çiçekleri var, görüyorum.
Biraz ötede gençliğim,
İlk göz ağrım, İlkim’im.
Ufukta beliren ilk trene binip sıyırdın paçalarını,
Binbir emek ördüğüm sevinçlerim valizinde,
Sıkıştırılmış ruhumu kavanoza basıp unutuyorsun tenha bir yerde,
Köşesi yanık sözlerin hükmü sende hiç, bende çok.
Elinin tersine denk geliyor tüm yaşanmışlıklar;
Kirpiklerin dahi ıslanmadan geçip gidiyorsun.
Günler kısalıyor nedense,
Günlerdir oturuyorum. Oturmak iyi bir eylem gibi geliyor.
Ve gitgide yenilgimi seyrediyorum.

dünya pamuk iskemle

Yorumlar

Yorum yazabilmek için yapmalısın.