Dünya Pamuk

Şiir

Gidiyorsun

28 Aralık 2020 - 21:30

Dünya Pamuk

2 dk.

İçimde kara bulutların öfkeli ağırlığı,
İçimde kara kalemlerden arda kalan kırık aynalar,
İçim dışım karmaşıklığına bulanık,
Bir ben geride kalan, bir ben yazık edilen,
Üzgünlüğe ne kılıf dikilir ne yaraya merhem bulunur artık.
Pişmanlık desen arsız aç bir çocuk,
Özlem desen harbe çıkmış kış ayazı,
Alışılmıyor hâlâ yokluğunun kasım sabahlarına,
Kokunun seviştiği sokaklar harabe,
Aralıklarla kapı eşiğinde burkuluyor göğsüm,
Gidiyorsun.
Zira
Hatırımı silen avuçların yangına dönmese de
Ruhumu omuzlarımdan bir çırpıda söksen de
Kibritin ucunda tutuşan düşlerimi söndürsen de
Canıma yaslanıp seni seviyorum.

Büsbütün ortada kalmış sevinçlerimi bavula tıktım.
Aniden çöken sessizliğinden sebep, bütün ışıkları yaktım.
Birkaç şiir tutuşturdum en olmadığın sabaha,
Birkaç defa da köze döndüm ince ağır şarkılarda,
İdraki mümkünse gel sen otur ruhumun köşesine,
Çekmecelerinden çıkar çıkarabilirsen vedayı öylesine,
Saklanıyorum hâlâ kaçarcasına içimden ve benden,
Duvar altı sözlerin kapı açtığı buz tutmuş ayrılık hallerinden,
Nafile elbet bilirim
Su gibi aktın gittin ellerimden,
Kabuğuma dayanıp pervazlar eskitiyorum artık,
Çaresizce yola çıkıyorum sonu çokça karanlık,
Aya şavkın değiyor içime gülüşlerin,
Unut diyor içim ama ayaklan da az biraz kırılsın sevinçlerin,
Titreyen gözlerimle hâlâ boşlukta bir yanım,
Çekici divite söktürüyor kırılganlığım,
Olsunlar az kalıyor olmayışına, oldurmayışına,
Olmaz olsun böylesi yanılgınlık diyorum.
Ama hâlâ
Canıma can bileyip seni bekliyorum.

dünya pamuk ama hala sen seviyorum seni bekliyorum yanılgınlık