Dünya Pamuk

Şiir

Dünyadan Uzak

27 Ocak 2021 - 19:23

Dünya Pamuk

2 dk.

Üstümüze gölgeni çekip arşa erişelim,
Kıyımızda ya portakal ağaçları ya da vanilya kokusu,
Ayaklarımıza ay çiçeklerinin sarısı,
Gün aya karışırken ruhumuzu ezen korkudan ırak,
Ve şükürlere minnet katıp uyanalım yan yana;
Dünyadan uzak.

 

Yolumuz uzun, canıma yaslan.
Perdelerin ardından göğsüme sızıyor günün güneşin,
Ayaklanan sevinçlerim göz bebeklerine değiyor,
"Tanrım!" diyorum, "Sual olunmayan kudretinden ay parçası mı yoksa?"
Paletindeki tonların göğsümün penceresi,
Nefes almak istiyorum elimde fotoğrafın,
İçim dışıma taşıyor gülüşlerine takılıp düşüyor aklım,
Meyve veriyor tüm ağaçlar, kavakların altında ben;
Kaldırımlara ne demeli?
Ah bu radyolar ve kırlangıçlar,
Ve taptaze sevişmelerin derin iç çekişleri,
Ve parmak uçlarınla gezdiğin omuzlarımda özleminin yangını,
Her şey tastamam.
Her şey sensin.

 

Bir bilet kes, göğsüme yaslandıkça seninim.
Çıkmaz sokakların gölgesinde,
Burkulan inancımın en ince yerinde,
Onlarca cümlenin söndüğü pervaz sesinde,
Kara kışa inat göğsümde açtırdığın umut ile 
Hiçliğe bıçak kesiği,
Eskiyen gülüşlerin ardında saklı heves ile 
Sesime eş, sen.
Sana uyanan düşlerim var,
Bir de kokunun es geçmediği yedi tepeli kadının kenti,
Bir sen kalıyorsun dünyanın sesini kısınca,
Bir sensin kendime saklandığım cesur ayna,
Ah benim çınardan heybetli, kılıçtan keskin yanım;
Nasıl kayboldun sevda sokağında?

dünya pamuk dünyadan uzak sevda sokağı