Dünya Pamuk

Şiir

A Canım

02 Eylül 2020 - 20:00

Dünya Pamuk

1 dk.

Uzun zamandır sırtın bana dönük,
Güne/güneşe soğuk suratınla aynalar kırık,
Besbelli canının cam kenarı birine emanet,
Yarım kalışlardan bihaber sen, küskünlüğe için buruk.
Sobelenişlerin saklanışlarından daha beter,
Yatak altı sözlerin toplanıp gitmeye meyilli,
Susuyorsun, kusursuzca kaçışların nadide planı bu;
Çelme takılmış çarelerin eşiğinde kabulleniş manifestosu.

Temmuzun köz sıcağı, içim bir tuhaf, iklimim poyraza çalmış,
Küt cümlelerimin içli-dışlı oluşları tükenmiş de araya el girmiş gibi,
Sevişmelere hükmedişlerin nerede?
Kaybediyorsun a canım. A tacını sevdiğim...
Tutsaklığına boyanmış zaferlerinle,
Şımarıklığından kalkan toz perdenle,
Zifiriye çalan veda halinle,
Devleştiren aynaların sana dudak büküşünde,
Yitiyorsun.
Apoletlerin yerle yeksan,
Çiğnenmiş iyiye değen ne varsa sana dair,
İkna edişlerinin yangın kapıları tutuşuvermiş,
Mahsur halin içindeki zindandan ne denli sıyrılabilir?
Rütbelerin eridi adam!
Anlamın buz dağları arasında erimiş.

dünya pamuk a canım apolet rütbe buz dağı

Yorumlar

Yorum yazabilmek için yapmalısın.