Doğa Koçak

Düşünceler

Öylece

12 Şubat 2021 - 19:23

Doğa Koçak

1 dk.

Ellerimin arasından kaymasıyla yerde bin bir parçaya bölündü. Bak bomboş şimdi ellerim. Yerde binlerce cam kırıkları var. Beceremedim. Sımsıkı tutmayı, kaybetmemeyi beceremedim. Ayın ışığı vuruyordu yere, sanki binlerce yıldız ayaklarımın altına serilmişti. Ne kadar da zararsız duruyorlardı oysa, ne kadar savunmasız. Sahi kim bilebilirdi ki onların kalbimi delip geçebileceğini, boğazımı düğüm düğüm edip soluğumu içime hapsedebileceklerini ve ruhumun her zerresine yayılıp beni zehirleyeceklerini? 

   

Kim vermişti onlara bu gücü? Ben mi? Bizzat kendim mi büyütmüş, onları bu hale getirmiştim? O yıldızların üzerine basarsam kıpkırmızı kanım ile bulanacaklar; ruhumun en derin köşelerinde, ruhumdaki dehlizde asla kapanmayacak yaralar açacaklardı. Peki ya yanlarından geçip gidersem... Öylece... Bazen öyle mi yapmak gerekir sahiden? 

   

Bazı şeyleri koruyamazsın, daha da acısı gözlerinin önünde ellerinden avuçlarından kayıp giderler. O tek bir an, kişi gider ellerinden. Kırılır ve binlerce anı bırakır işte gerisinde kalbine dokunan. Bazen toplamamak gerekir, o anıları gözyaşlarıyla beslememek gerekir. Sadece... Sadece öylece geride bırakmak gerekir. Bırakmayı da bilmek gerek. Öylece bırakmak. 

arayış monolog anılara ufalanmak vazgeçilmiş anılar

Yorumlar

Yorum yazabilmek için yapmalısın.