Can Cafcav

Şiir

Kuytu

24 Şubat 2019 - 20:00

Can Cafcav

1 dk.

Sen, Tanrı, doğa… Neredesiniz?
Cıvık bir haldeyim. Koş gel.
Koş gel beni boğuyor hayat. Oksijen maskesi de yok ki dünyanın.
Her yer cehennem gibi sıcak.
Herkes zebani gibi suratsız.
Ve ben, bir ölü gibi dermansızım.

Buraları önceden dutluktu, şimdi gri puştluk.
Her yan AVM oldu, hangi dala tutunsak?
Gerçi istediğin yere tutun. Hiçbir acı geçmiyor, erteleniyor sadece,
Daha sert vuracağı sonraki seferlere.

Kayboldum. Kutup yıldızsız, pusulasız bir gecedeyim. Önüm ardım yas.
Tanrım, sevilmeyince tatsız oluyor buraları.
Dağın taşın tadı olmuyor izlemeye.
Sevmek kolay iş de sevilmek zor zanaat.

Gitmiyor Tanrım, gitmiyor.
Sevdiğim gidiyor, bu sızı gitmiyor.
Bir ben kalıyorum, bir de sevilme ihtiyacım.
Doğaya sarılayım desem, şehirdeyiz dımdızlak.
Sana koşayım desem bir günahkârım, yüzüm yok.
Yar desen bana her yerden ırak.

Hiçbir şeye umudum yok. Eskisinden de siyahım.
Dağlar kadar nedenim vardı umut etmeye,
sevmeye…

Şimdi yük bağlanmaz, topal bir şairim.
Dilim döndüğünce acılarımızı yazarım.
Ama şairin sözü uzaktan boş gelir.
Tanrım, söylediklerimi duyur sevdiğime. Satır aralarını anlat.
Yoksa benim dilim dönmez kavuşmaya.
“Gel!” de gelsin, “Sev!” de sevsin.
Şöyle bir boy göstersin yaşamıma da
Dağın taşın rengi gelsin.

Tanrım! Doğa, O… Hepsindesin.

sevmek ayrılık tanrı doğa yalnızlık

Yorumlar

Yorum yazabilmek için yapmalısın.